நீ என்னை ஏற்கா
விட்டால் என்ன...
மீண்டும்
மூங்கிலாய் பிறந்து
புல்லாங்குழலாய்
உருமாறி
உன் இதழ் ஸ்பரிசம்
பெறுவேன்
மலராய் பூத்து
உன் கூந்தலில்
அமர்வேன்
மருதானியாய்
உன் விரல்களையும்
சிவக்கச்செய்வேன்
வளையலாய்
உன் கைகளோடு
உறவாடுவேன்
புற்களாய்
உன் பாதம் வருடுவேன்
ஆனால்.....
"எதுவாய்" மாறி
உன் இதயத்தில் நுழைவது???..
வலிகளை தாங்கிடும் இதயங்கள் எல்லாம்
விழிகளை மூடிஅழுதிடும் அன்பே
வலிகள் நிறைந்த என் இதயம்
விழிகள் மூடி அழவும் வசதியில்லை...
நீ இருக்கும் விழிகளுக்கு
நீர் இறைக்க தெரியாது
உனை சுமக்கும் நினைவுகளை
அழித்துவிட முடியாது...
ஏன் இந்த மனதுக்கு
காயங்கள் தந்தாய்
காயமும் உன் காதலென்று
தெரியாமல் சுமக்குதடி...
நீ தொட்ட தேகமெல்லாம்
பட்டாக எரியுதடி.
மலராமல் என் காதல்
மொட்டோடு கருகுதடி...
சிட்டாக பறந்து விட்டாய்
சில வேடந்தாங்கலைப் போல்
முட்டாள்கள் யாருமில்லை
என் போன்ற ஆண்களைப்போல்..
உன்னை நினைத்து
இரவு முழுதும்
அழுது முடித்து
உறுதியாய்த்
தீர்மானித்தேன்
உன்னை மறந்து
விடுவதென்று!
உன் நினைவுகளை எங்கேனும்
தொலைத்து விடலாமென
அழுதுகொண்டு
அழைத்துக்கொண்டு
கிளம்பினேன்...
திரையரங்கில்..
நூலகத்தில்..
புத்தக இடுக்கில்..
பேருந்தில்..
அலுவலகத்தில்..
சாலையில் பார்த்த
குழந்தையின் சிரிப்பில்...
எங்கே தொலைப்பதென
அலைந்து திரிந்து
மீண்டும் வீட்டிற்குத்
திரும்பினேன்.
செருப்புகளைக் கழற்றுகையில்
உறைத்தது!
உன் நினைவுகளைக் காணவில்லை!!
மகிழ்ச்சியாய் நுழைந்து
படுக்கையறையைத் திறந்தேன்
அங்கே...
அலைந்த களைப்பில்
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்..
என் கட்டிலில் படுத்து
உறங்கிக் கொண்டிருந்தன
உன் நினைவுகள்.
என் தொலைபேசி
என்னை அழைக்கும் போதெல்லாம்
உன் நினைவு என்னை
கொல்லாமல் கொல்லுது .....
அழைக்காத பொழுதுகளில்
அணையத் துடிக்கிறது உயிர்
உன் பார்வை பட்ட இடம் யாவும்
நீ விட்டு சென்ற நினைவுகள்..!!!
மெளனத்தை பதிலாய் அளித்த
உன் தொலைபேசி அறியும்...!!!
என் அவஸ்தை என்று ........
உன் துணை தர மறுத்து
என்னை தனிமையில் விட்டாய்.......
உயிர் கொடுத்து
எனை வாழ வைப்பாய்
என்று தான் எண்ணினேன்
ஆனால் எனக்கு
கடைசிவரை ஆயுள் பிச்சை
தர மறுத்தது தான் ஏனோ.....
காதல் கொண்ட உன் கண்களை
தேடி தேடி பார்த்தேன்
தேடிய விழிகள்
ஓய்ந்தது தான் மிச்சம் ....
வாழ்க்கையும் பிடிக்கவில்லை
வாழவும் எண்ணமில்லை
வலி என்று சொல்லி அழ
யாரும் அருகிலும் இல்லை
எப்படி சொல்வேன்...
என் துயரம் தனை .......
எண்ணங்கள் யாவும்
எட்டாத தூரத்தில்
ஏற்க மனமும் இல்லை
ஏற்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை
இது தான் வாழ்க்கையோ ....
என் மனம் நாளும் நடத்தும்
போராட்டம் இது ..........
என் உள்ளத்துக் கேள்விகளுக்கு
பதில் தருவார் யாரோ...
நெஞ்சமொன்று போதாது உன்
நினைவையெல்லாம் புதைத்து வைக்க
நிலவு கூட சுடுகின்றது
நீ இல்லாத கணங்களில்
காலங்கள் கரைபுரண்டு கனகாலமாச்சு
கண்மணியே கண்டதும்
உன்னில் கொண்டேன் காதல்
அது கண்ணீரில் முடியுமென்று
கடைசிவரை நான் எண்ணவில்லை
அதன் கற்ப்பனையில் இன்றும்
மிதக்கின்றேன் நினைவுகள் மீட்க்க
என் நிழலடி தேடிவருவாயோ
நித்தமும் காத்திருக்கின்றேன்
உன் நினைவினைச்சுமந்தபடி
வருடுகின்றது உன் நினைவுகள்
வாடுகின்றது என் இதயம்
வஞ்சகமின்றி என்நெஞ்சமது
கொஞ்சம் சாய்கின்றது கொடியிடையாளே
உன் நடைபயணத்தில் நானும் பயணிக்க
பாதையொன்று அமைப்பாயோ...
வலிகளை தாங்கும் என் இதயம்
விழிகளை மூடி அழுகிறது
காரணம் என்னவென்று சொல்லாது
இதுவரைக்கும் உன் நினைவுகளை
என் இதயம் மட்டுமே சுமந்தது
இப்போது என் விழிகளும் சேர்ந்து
உன் விம்பத்தை சுமக்கிறது
உன்னால் ஏற்பட்டது
என் மனதிற்கு காயம்......
காயமும் உன் காதலென்று
தெரியாமல் போனது ஏனோ...
மலர்ந்தும் மலராது
மொட்டோடு கருகியது
என் காதல்...
என் இதயத்தை
என்றோ உன்னிடம் தந்தேன்
ஆனால் நீ இறந்தும்
என் இதயத்தில்
வாழ்கிறாய் உயிராக...
அன்பான அன்றைய காதல்
இன்று கலைந்தது கனவாக
கண்ணீர் மட்டும் மிச்சம்...
நீ இன்றி வாழ,
ஆசை இல்லை தான்...
இருந்தும் கல்லறை கேட்குமே என்னிடம்
உன் உயிர் எங்கே என்று,
என்னவென்று சொல்ல
என் உயிர் உன்னிடம் என்று....
உன்னோடு கை கோர்த்து
இந்த உலகத்தை சுற்றி வர
ஆசை இருந்து தான் அழிந்தது
உன் உயிர் பிரியும் போது கூட
என் மடி சாய வேண்டும்
என்று நினைத்தேன்..
ஆனால் உன் இறப்பு கூட
எனக்கு தெரியாது போனது ஏனோ....
நீ அருகில் இல்லை என்ற
ஒன்றை தவிர
உன் நினைவுகளோடு
நான் வாழ்கின்றேன்
என்பதே உண்மை ..
மழை எனக்கு பிடிக்கும்...
உன்னோடு சேர்ந்து
நனைகையில்......!
தனிமை எனக்கு பிடிக்கும்...
உன் நினைவுகளோடு
கலந்து இருக்கையில்....!
எழுத பிடிக்கும்...
உன் பெயரோடு என்
பெயர் சேர்த்து எழுத...!
நடக்க பிடிக்கும்..
உன் கையோடு என்
கை கோர்த்து
நடக்கையில.....!
இதேபோல்...!
உறங்க பிடிக்கும் ...
தினமும் இரவில் அல்ல....!
நீ..
என்னை காதலிக்கவில்லை
என்று சொன்னால்
நிரந்தரமாக என்..
"கல்லறையில் "......
காதல்
என்ற மூன்று எழுத்துதான் என்னை திசை மாற்றி சென்றது
நான் கண்ட அந்த காதல் என்னை ஏமாற்றியது
நான் எழுப்பிய காதல் என்னை மோசம் செய்தது
எனக்கு யாரையும் பிடிக்கவில்லை
எனக்கு இந்த காதலையும் பிடிக்கவில்லை
மல்லிகை எனும் அந்த மனதில்
புன்னகை எனும் அந்த சிரிப்பில்
மெல்லிசை எனும் அந்த கானத்தில்
புல்வெளி எனும் அந்த குரலில்
நீ படிய பாட்டு இன்னும் என் காதில் ஜொலிக்கிறது
வானமே நீ போய்விடு
தென்றலே நீ ஓய்ந்துவிடு
புஷ்பமே நீ வாடிவிடு
இன்னும் என்னை கொள்ளாதே
நான் தோற்றுவிட்டேன்...
கண்கள் மூடி
தூக்கத்தை தேடினேன் முடியவில்லை
கண்ணுக்குள் தெரிவது
நீ அல்லவா?
நீ
தான் என்னை
மறந்து விட்டாயே
இல்லை...இல்லை..நம் காதலை..
மறுபடியும் ஏன் வருகிறாய்? என் நினைவுக்குள்.
மறக்கவே முடியவில்லை
உன்னையும் நம் காதல் நினைவுகளையும்
மறந்துவிட அது என்ன நினைவுகளா?
இல்லை..என் வாழ்வின் நியங்கள்.
நானும் உன்னை
மறந்திடலாம் என்றென்னி
இறைவனிடம்வேண்டி நின்றேன்
அவளும் என்னை மறுத்துவிட்டாள்
மறுபடியும் வேண்டுகிறேன்
என் வாழ்வில்
நீ வேண்டும் இல்லையேல்
உன் நினைவில்
சிறிதேனும் எனக்கு வேண்டாம்...
நீ வந்த போதும்
என் இதயத்தில் நுழைந்த போதும்
தடுக்க நினைக்கவில்லை காதலை
நீ போகின்ற போதும்
இதயம் வேகுகின்ற போதும்
என்னால் அடக்க முடியவில்லை
சோகத்தை
வார்த்தைகள்
கொடுக்கும் வலியை
அறிந்து கொண்டேன்..!
நீ நம் காதலைமறந்து
விடச் சொன்ன போது..!!
நீ சொன்னது கூட
எனக்கு வருத்தமில்லை...
என்னை நேசித்த உன் இதயத்தை
எங்கே கழற்றி வைத்தாய்
என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு செல்....!
உன்னால்
சந்தோஷங்கள் என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
உன்னால்
துக்கங்கள் என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
உன்னால்
சுகங்கள் என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
உன்னால்
வலிகள் என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
உன்னால்
காதல் என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
உன்னால்
பிரிவு என்றால்
என்ன என்று
அறிந்து கொண்டேன்!
என் இதயம் துடிப்பது உனக்காக
அதை நீ ஏன் புரிந்து கொள்ள மறுத்தாய்..?
என் சுவாசத்தில் கலந்திருப்பது நீயடி
அதை நீ ஏன் உனர மறுத்தாய்...?
என் இதயம் இருப்பது உன்னிடம்
அதை நீ ஏன் காயப்படுத்த நினைக்கிறாய்..?
நான் கண்ணீர் சிந்துவது உன்னால்
அது தான் நீ விரும்புவது என்றால் சொல்லிவிடு..!
வாழ்னால் முழுவதும் கண்ணீரில் உருகி விடுகிறேன்..!
என்னை இழக்கப் போகிறேன்உன்னை இழக்க முடியாமல்..!
நீயாக வந்தாய்நான் நீயாக மறினேன்
நீயாக விலகுகிறாய்
முடியாதடி உன்னை பிரியஅடுத்த நிமிடமும்..!
நான் வாழ்வது சந்தேகமடி உயிரே
இன்னுமொரு நிமிடம் நான் வாழ்வது
நீ என்னிடம் வருவாய் மீண்டும் என்றுஉயிரே உயிர் வாழ்கிறேன் உனக்காகவே…!
மனசு மட்டும்மாறவே இல்லையே
மறுபடியும் மறுபடியும்
உன்னையே கேட்கிறது
உன்னைத் தேடும் என் இதயம் தினம்
கண்ணீர் வடிக்கின்றது
உன் எண்ணங்களை சுமந்த என் மனம்
சோகங்களால் வாடி நிற்கிறது
ஒரு முறையாவது உன்னுடன்
பேசக்கிடைக்காதா என்று - உன்
விழிகள் சந்திக்காத போதும் வார்த்தைகளாவது
எனை ஆறுதல்படுத்தாதா என
என்னவளே ஏன்
என்னை மறந்தாய்
என் இனியவளே ஏன்
என்னை பிரிந்தாய்
எங்கிருந்தாலும்
நீ வாழ்கவென
வாழ்த்திட என்
உதடுகள் அசைந்தாலும்
உள்ளம் ஊமையாய்
தினமும் அழுகிறதே
உணர்வுகள் வெடித்து சிதற்கிறதே
உயிரும் விடை பெற துடிக்கிறதே
உறக்கம் மறந்து போனதே
இரக்கம் காட்ட மாட்டாயா
இதய வாசல் திறப்பாயா..?
பழகியகாலம் பசுமையாய் உள்ளத்தில்
பிரிவின் துயரம் வலியாய் நெஞ்சத்தில்....
சிலர் இறந்து போனால் மனது மறந்து
போகும்
சிலர் மறந்து போனாலே மனது இறந்து
போகும்
முன்பு
சாலையை கடக்கும் போது கேளாமல்
என் கரம் பிடித்து வந்த என் தோழியே….
இன்று
வாழ்க்கையை கடக்க
நான் கரம் நீட்டியும்
என் கரம் பற்ற யோசனை ஏனோ…..
மழையில் நான் நனையவில்லை
ஈரம் காய்ந்து போவதற்கு…..
மணலில் நான் விழவில்லை
உதறி விட்டு நடப்பதற்கு…..
களவையும் கற்று மற என்றனர்….
காதலை கற்றேன்
மறப்பதெப்படி?
நேசிக்கும் முன் யோசி
நேசித்தப்பின் யோசிக்காதே
அதுநேசித்த இதயத்தையே காயப்படுத்தும்
வாழ்க்கையெனும் பேருந்தில் ஏறிச் செல்ல…
நாம் எடுத்துக் கொண்ட பயணச்சீட்டு…..
காதல்.
அதை பாதியிலேயே கிழித்தெறிந்து விட்டு
என்னை இறக்கி விட்டுச் சென்று விடாதே!
உன்
கோபங்களைதாபங்களை
மன்னித்துவிடுகிறேன்
முத்தத்தால் நீ முடிப்பதானால்!
என் கண்ணீர்
துளிகளால்
உனக்கு வைரமாலை!
காய்வதேயில்லை!
நீ தந்த
முத்தங்களின் ஈரம்!
பார்வை விட்டு
போன பின்னும்
என்னில் சிறகடிக்கும்
உனக்கான எண்ணங்கள்
பெய்த பிற்பாடும்
மழைக்கின்ற
மரம் கணக்காய்...
