பிரம்மன் உன்னை படைத்தது....

பிரம்மன் உன்னை
படைத்தது....
நான் உன்னை
சந்தித்தது.....
இறைவன் நம்மை
பிரித்தது....
தவறுகள் திருத்தபடட்டும்
மறுஜென்மத்தில்...

தினமும் ஏங்கியதுண்டு....

தினமும் இரு தடவை
சூரியன் உதிக்காதா என்று
ஏங்கியதுண்டு....
நீ எனக்கு தினமும்
காலையில் சொல்லும்
வாழ்த்து செய்திக்காக...

இதயம் மறப்பதில்லை....

இதயம் மறப்பதில்லை
உன்னை பிரிந்த வலியை...
மறந்துவிடவும் நினைப்பதில்லை
நாம் சந்தித்த நினைவுகளை...

உயிரோடுதான் இருக்கிறது...

என் காதல் இறந்து போனது என்று நினைத்தேன்,
இல்லை..!? ..

அது இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது.
என்பதை நான் உணர்ந்தேன்
நீ என் இறுதி ஊர்வலத்தில்
அழும்போது...

என் காதல்...

என் காதல் இறந்து போனது
ஒரு நொடியில்,

பிடிக்காததால் அல்ல..
என் அன்பு உனக்கு புரியாததால்...

நானா இன்னும்...

நானா இன்னும் உனக்குள்
இருக்கிறேன் என்பதை
உணர்த்தியது,

எனக்கு உன் கண்ணீர்
துளிகள்..

என்மேல் பாசம் வைப்பவர்களையும் வெறுக்கிறேன்...

என்மேல் பாசம்
வைப்பவர்களையும் வெறுக்கிறேன்
சில நாட்கள் பாச மழையில்
என்னை நனையவைத்து விட்டு
பல நாட்கள் கண்ணீரில் என்னை
மூழ்க வைத்து விட்டு செல்கிறார்கள்...

என்னால் மறக்க முடியவில்லையே...

அன்பே உன்னை மறக்க வேண்டும்
என்றுதான் தினமும் நினைக்கின்றேன்
ஆனால் உன் பார்வைகள் என் மேல்
விழூந்த அந்த நாளை...
உனக்காய் நான் கவிதை எழுதிய
அந்தநாட்களையும் உனக்காக
ஒவ்வோர் நிமிடமும் இதயம் அனலாய்
கொதிக்க காத்திருந்த அந்த
இனிய நாட்களையும் சேர்த்து
மறக்கத்தான் ஆனால் என்னால்
மறக்க முடியவில்லையே...

சொர்க்கத்தில் அல்லவா இருந்திருப்பேன் ...

உந்தன் நினைவுகளே என்னை
இவ்வளவு சந்தோசமாய் வைத்திருக்கே
உந்தன் நிஜங்கள் எவ்வளவு சந்தோசமாய்
வைத்திருந்திருக்கும் சொர்க்கத்தில் அல்லவா
இருந்திருப்பேன்...

இன்னும் ஆயிரம் ஜென்மம் வேண்டும்.....

இன்னும் ஆயிரம் ஜென்மம் வேண்டும்
அப்போதெல்லாம் உன் நிழலை விட
நெருக்கமா நான் உன்னுடன் வேண்டும்
உந்தன் சுவாசத்தில் நான் வாழ வேண்டும்
சத்தியமா சொல்றேன் நினைவுகள் வேண்டாம்
உன்னுடனான நிஜங்களே வேண்டும் ....